Een donkere tekst over een moord, wij draaien er ons hand niet voor om. Typisch Jos: iedereen mag er het zijne uit opmaken.
1 vruger docht ik altijd as ge dood zijt is ’t gedaan maar dat is nu veranderd nu ‘k oe aan mijn graf zien staan ik zien tranen in oe ogen en oe verdriet is blijkbaar groot maar ja da ’s wel normaal want ik zen nog ni lank dood 2 van de manier waaroep ‘k gestorven zijn herinner ik mij gin fluit alleen dien doffe klop en het daglicht da ging uit en dan zag ’k mijn eigen liggen en gij stoeng neffe mij gij foefelde iet weg en ge dee ne stap oepzij 3 ik bleef in de kamer hangen, ‘k voelde mijn eigen wa bedrukt ne vremde vent komt binnen en hij vroeg a: “is ’t gelukt?” ik hoor a nog zeggen “yep”, heel emotieloos, beknopt en dan gofd’ aan hem het wapen da ge just had weggestopt 4 het is nu een goei week later en wij staan samen aan mijn graf alleen gij zie mij ni staan maar ik staan toch wel paf want die tranen in oe ogen die stromen ni verniet en dan vraag ’k mijn eigen af: is het wroeging of verdriet?
